Terwijl ik deze post schrijf, hoor ik op de achtergrond op Editie NL over het fenomeen free bleeding. Dit is een feministische beweging waarbij vrouwen hun bloed niet opvangen als ze ongesteld zijn. Toevallig dat dit onderwerp nu op tv is. That time of the month gaat over ongesteld zijn en of het nog een taboe is om erover te praten. Mijn insteek voor de post valt in het niet als je leest over waar free bleeding voor staat. Ik sta niet achter deze feministische beweging. Afin, ik neem een stapje terug en pak het wat kleiner aan.

Vrouwelijke beperkingen

Meisjes kunnen al op jonge leeftijd ongesteld worden. Stel je voor dat je nog op de basisschool zit en je voor het eerst bloed op je onderbroekje ziet. Je weet niet wat je overkomt! Het verandert je leven volkomen. Je kan niet altijd meedoen met zwemmen, misschien voel je je soms niet zo lekker, maar kan je dan wel eerlijk vertellen waarom je je niet lekker voelt?

Later in het leven ben je al een beetje gewend aan deze vrouwelijke beperkingen, maar dan nog kan je er last van hebben. Sommige vrouwen worden zelfs ziek voordat ze ongesteld moeten worden. Andere vrouwen worden heel emotioneel en moeten zonder reden huilen tijdens hun menstruatie. En weer andere vrouwen krijgen onwijs veel trek in chocolade (niet alleen tijdens deze periode, uhum). 

Maar hoe gaan we om met deze vrouwelijke beperkingen? Melden we ons ziek als we buikkrampen hebben? Of als we ons emotioneel voelen? Nee, dat doen we niet. Ongesteld zijn is namelijk geen ziekte, je bent dus niet echt ziek en dan voel je je schuldig om je ziek te melden. Stel je voor dat je ’s morgens je manager belt om je ziek te melden en hij je vraagt wat er scheelt? Zeg je dan dat je ongesteld bent? Na de eerste paar dagen zijn de buikkrampen weg en ga je weer naar het werk. Je (mannelijke) collega’s vragen je misschien of je je weer beter voelt. Zeg je dan dat je ziek was vanwege that time of the month en dat je nu halverwege bent en je weer beter voelt? Nee, volgens mij doen we dit niet!

Moeder natuur en dus normaal

Als je er goed over nadenkt, praten we eigenlijk niet over iets wat heel natuurlijk is. Het is moeder natuur en dus normaal. Het is dus geen ziekte of iets waar je je voor hoeft te schamen. Toch verhullen we het naar buiten toe en praten we het goed als we een smoesje vertellen. Waarom vertellen we niet de waarheid als we ons ziekmelden vanwege buikkrampen, rugpijn, pijn aan je bovenbenen, hoofdpijn etc. allemaal gevolgen van de menstruatie. Waarom praten we er dan toch niet over? Is het vies volgens de maatschappij, is het ongepast of heeft het culturele verbanden? En wat wordt er al gedaan om dit onderwerp wat gebruiksvriendelijker te maken?

Taboe doorbreken

Dit jaar werd er een Bollywood film uitgebracht genaamd Pad Man. In deze film probeert een man een maandverband te kopen voor zijn vrouw, omdat hij ziet dat ze geen hygiënische middelen gebruikt tijdens haar menstruatie. Zijn vrouw vertelt hem dat hij zich niet moet bemoeien met deze vrouwelijke kwesties. De man geeft het niet op en gaat door om menstruatie hygiëne op de kaart te zetten in India. Dit doet hij niet zonder slag of stoot. De man wordt beledigd en voor viespeuk uitgemaakt, omdat hij zich bezighoudt met dit vrouwelijk onderwerp. Uiteindelijk loopt het verhaal goed af, omdat dat er natuurlijk bij hoort in een Bollywood film, maar vooral ook omdat het tijd is om een eerste stap te maken in de goede richting.

Zeker in India. Daar weten niet alle vrouwen hoe ze hygiënisch om moeten gaan met that time of the month, omdat ze daar niet over leren of horen. Laat staan dat zij openlijk over dit onderwerp praten. Wat dat betreft zijn we in het westen wel verder, maar zelfs hier zijn we er nog niet.

De media is een middel om over dit onderwerp te praten, om mensen te onderwijzen en om uiteindelijk de taboe te doorbreken.  Maar ik denk dat we er met z’n allen verder in moeten gaan. En die stap begint bij ons vrouwen. Als wij soms een dag thuis moeten blijven als ons lichaam het niet aan kan, dan moeten we daar eerlijk en open over kunnen communiceren. Wie houden we anders voor de gek?

Over de auteur

Shalini, mede-oprichtster van hisorher.nl, oftewel Her is: gek op eten, films, social media, de betekenis van het leven en gezelligheid. Reizen ziet ze als haar luxe hobby. Bloggen is haar manier van het uitdrukken van de kleine dingen uit het dagelijks leven.

Gerelateerde berichten

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.