Mijn moeder vertelde mij vandaag een verhaal dat zij gehoord had. Er was eens een man, een vrouw, hun baby en de hond. Zij waren in dit verhaal thuis en de vrouw moest plotseling weg. De man bleef achter met de baby en de hond. Opeens moest de man ook weg, hij werd vanwege een belangrijke opdracht opgeroepen door het Koningshuis. De man dacht dat hij de baby wel even alleen kon laten, omdat de baby toch sliep en hij zo weer thuis zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan.

Na een tijdje kwam de man thuis. Hij werd begroet door zijn hond, die hem altijd vriendelijk begroet als hij thuiskomt. Tot zijn schrik merkte de man op dat de hond een bebloede bek had. De man wist meteen wat er was gebeurd: de hond had de baby opgegeten! De man was woest en begon de hond aan te vallen totdat de hond het opgaf. De man besloot de hond te begraven in de tuin, terwijl hij bezig was hoorde hij het gehuil van een baby. Hij kende dat gehuil, het was van zijn eigen baby! Maar als zijn baby nog in leven was, was de hond dan onschuldig?

Wat bleek, een vos drong het huis binnen en wilde de baby aanvallen. De hond beschermde de baby door de vos te verjagen en hij had de baby in de tuin verborgen. Het moraal van dit verhaal is: neem niet zomaar iets voor waar aan en denk altijd kritisch na over een gebeurtenis. Ga op eigen onderzoek uit en neem geen drastische maatregelen op basis van een aanname.

Aannames op het werk

Dit verhaal inspireerde mij om deze blog te schrijven. Ik merk namelijk de laatste tijd vaak dat mensen reageren op basis van aannames. Ik doe dat soms zelf ook, maar het is zo gevaarlijk. Een simpel voorbeeld. Als iemand een deadline niet haalt, waar ik dus vervolgens iets mee moet, word ik boos. Dat is mijn emotie. Waarom heeft die persoon niets laten weten? Het kan deze persoon waarschijnlijk niks schelen. Dat is mijn gedachte en aanname. Ik kan dit ook omdraaien door te denken, wat heb ik gedaan om toe te zien op de deadline? Heb ik zelf contact opgenomen met de persoon? Misschien wel of misschien niet. Het gaat erom dat je zelf ook invloed hebt op een situatie. Als je zelf niets hebt gedaan om verandering aan te brengen, is het dan rechtvaardig om een negatieve draai te geven aan de situatie?

Ze veroorzaken ook ruzies

Een ander voorbeeld zijn ruzies tussen mensen. Je hoort vaak dat iemand iets heeft gezegd over een ander tegen een ander. Dus Suzy heeft tegen Janneke gezegd dat Nijntje iets gemeens heeft gezegd over Janneke. Janneke neemt dit voor waar aan en heeft “ruzie” met Nijntje, zonder dat Nijntje dit weet. Kinderachtig gedrag, dat nog steeds voorkomt. In dit geval zou ik het logisch vinden dat Janneke het eerst uitzoekt door met Nijntje te praten. Of niks doet totdat de schuld van Nijntje bewezen is. Deze opties klinken plausibeler dan om direct boos te worden op Nijntje. Hier is wederom sprake van een aanname. Janneke gaat al uit van het negatieve.

Ik kan begrijpen hoe gemakkelijk je iets voor waar aanneemt als je dat hoort. Ik heb dat zelf ook. Het is een automatische reactie. Ik probeer me de laatste tijd bewust van te worden dat dit gebeurt. Zodra je er bewust van wordt, herken je het en kan je er anders op reageren.

Het moraal van deze blog is dus, laat je niet in de val lokken door aannames. Kijk ook altijd naar wat je zelf hebt gedaan om invloed uit te oefenen op de situatie. Soms heb je ergens geen invloed op, maar je kan altijd praten met iemand en hem of haar het voordeel van de twijfel geven.

Had jij aannames bij het zien van de hoofdafbeelding? Deel ze met ons 🙂 

Over de auteur

Shalini, mede-oprichtster van hisorher.nl, oftewel Her is: gek op eten, films, social media, de betekenis van het leven en gezelligheid. Reizen ziet ze als haar luxe hobby. Bloggen is haar manier van het uitdrukken van de kleine dingen uit het dagelijks leven.

Gerelateerde berichten

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.